Przebijając się przez śniegowe zaspy zmierzaliśmy do restauracji Rene. Nie czułem się jak angielski lotnik, za pazuchą nie ciążył mi obraz „Święta Madonna z wielkim cycem” i nie oczekiwałem, że w drzwiach lokalu powita nas dźwięczne „dzińdybry”. Nazwa restauracji nie była nawiązaniem do sympatycznego Rene z nieśmiertelnego serialu
„Allo, Allo!”, a hołdem dla belgijskiego surrealisty
René Magritte. Nie będę silił się na erudycję, bo sam kojarzę pana tylko po obrazach, które zobaczycie poniżej. Use the Wiki link, so I don’t have to wink:
No więc nie spodziewajcie się wesołej bandy szkopów, nagłych wizyt francuskiego ruchu oporu, nawiedzeń Herr Flicka z Gestapo i pyskatych kelnerek. Kelnerki w wileńskim Rene były i owszem, ale to bardzo miłe i pomocne dziewczyny, choć przebrane w męskie stroje, z obowiązkowym melonikiem na głowie. Cały wystrój oddawał specyficzny klimat obrazów Magritte’a – kosmos znaczeń ukryty pod pozorem normalności i konwenansu. Puszka ołówków na każdym stoliku i blaty pokryte papierem kreślarskim miały pewnie wzmacniać „artystyczny” nastrój lub wyzwalać „twórczą atmosferę”. Dla mnie, nie potrafiącego przetrwać przez żadne spotkanie służbowe bez gryzmolenia hipaszków (takie małe hipki, ludziki, c’nie?) w notatniku, była to terapeutyczna wręcz sprawa. Zamiast studiować menu zabrałem się do skrobania misów luchadorów i innych szatanów. Może dlatego zamówiłem dla siebie za mało. Może wpłynął na to fakt, że nie trafiliśmy w tamtejsze
happy hours, które odpowiednio do klimatu miejsca nazywały się
unhappy hours.
Rene to w zamyśle restauracja przedstawiająca klientom dobro wynikające z łączenia belgijskich potraw z belgijskim piwem. I nie chodzi tylko o popijanie frytek z majonezem ciepłym browarem – większość potraw serwowanych w Rene opiera swój smak i aromat na konkretnym gatunku piwa.
Mała dygresja: mój dobry przyjaciel zwykł pijać piwo na ciepło – nie grzane, po prostu ciepłe, mające temperaturę pokojową. Kiedy podało mu się cudownie zimny browar prosto z lodówki, on kładł go na kaloryferze i czekał aż się zagrzeje. Inny ziom patrzył na to ze zrezygnowaniem i mielił pod nosem jak przekleństwo: …Belgowie… Nie mam pojęcia, czy rzeczywiście w Belgii pija się ciepłe piwo, w Rene zaserwowali nam zimne.
Wracając do specjałów, których zasmakowałem – cóż mogłem wybrać jeżeli nie belgijskie frytki z majonezem? Otóż wybrać mogłem belgijskie fryty z sześcioma sosami o różnorodnych smakach i nazwach typu
noir desir (ten akurat był czymś w rodzaju śliwkowego sosu barbeque). No i piwo, pszeniczne, i jak wspomniałem zimne. Browar marki Kwak podawany był w fikuśnym kuflu, którego niezbędnym elementem było drewniane rusztowanie. Wyglądało to dziwnie, ale z niejednego flakonu piwo piłem, więc nie przeszkadzało delektować się nowym jednak dla moich zaznajomionych co prawda z różnymi smakami, ale traktowanych przeważnie Żubrem i Ciechanem kubków smakowych. Zarówno frytki (podane w blaszanym kubku) jak i browar w alchemicznym naczyniu smakowały genialnie.
W Rene zostawiłem mniej niż 20 litów i więcej niż pół metra kwadratowego bazgrołów na stole. Wyniosłem stamtąd dobry humor i zakodowaną w mózgu chęć powrotu.
Rene
Antokolskio g. 13, Old Town +370 (5) 212 68 58.
Open 11:00 a.m. to 11:00 p.m.
Ostatni przystanek, tuż na dzień przed wyjazdem. Gigantyczna winiarnia La Boheme. Zejście jak do piwnicy, którą zresztą okazała się być. Ogromny loch, gotowy pomieścić wszystkie obchodzące urodziny, chichoczące kobiety. W środku było jednak niewiele osób, być może ze względu na porę, w końcu była niedziela, tuż przed zamknięciem. Wnętrze bardzo przyjemne, choć nie pamiętam muzyki, co prawdopodobnie oznacza, że była bardzo cicha lub nie było jej wcale. Ceglane ściany, które tworzą bardzo przyjemną atmosferę, z kolei na tychże ścianach zdjęcia, stylizowane na stare (zdjęcia, coś jakby lata 20-ste). Pod ścianami, zamiast stolików, ogromne beczki. Bardzo przyjemne miejsce, choć pozbawione wyraźnego motywu przewodniego. Jedzenie jak to w winiarni, bagiety, miniaturowe porcje, duże ilości octu balsamicznego i sałaty na talerzu (prawdopodobnie, żeby zatuszować fakt, że jedzenia jest tak mało), całkiem smaczne. Zamówionym winem (wśród całej oferty win, która była imponująca) było z kolei kalifornijskie czerwone, kalifornijskie cabernet sauvignon w cenie ok. 40zł za butelkę, więc siłą rzeczy nie można się do niczego przyczepić.
